کالسکه ی طلایی دواسبه ات سرانجام بر در خانه ام

خواهد ایستاد و تو شرم اگین بر رویم لبخند خواهی زد و

من همه تن شوق دهانه ی اسبان را خواهم گرفت و تو

را به خانه ام خواهم برد و من ان شب لذت با تو بودن را

با هیچ،هیچ سودا نخواهم کرد.

می شود لبریز از احساس شد

شبنمی برگونه های یاس شد

می شود دل را به دریاها سپرد

قایق خود را به سمت عشق برد

می شود تا ارزوها پر کشید

موج موج تشنگی را سر کشید

می شود در ارزوی اب مرد

چون گلی در باغ رویاها مرد

می شود لبریز ازاحساس شد

من نمی گویم در این عالم

گرم پو،تابنده،هستی بخش،چون خورشید باش.

تا توانی پاک،روشن

مثل باران

مثل مروارید باش.

ان کس که درد عشق بداند،

اشکی بر این سخن بیفشاند:

این سان که ذره های دل بی قرار من

سر در کمند عشق تو،جان در هوای توست

شاید محال نیست که بعد از هزار سال

روزی غبار ما را،اشفته پوی باد

در دوردست دشتی از دیده ها نهان،بر برگ ارغوانی

پیچیده با خزان،یا پای جویباری چون اشک ما روان

پهلوی یکدگر نشاند!

ما را به یکدگر برساند!

من..

پری کوچک غمگینی را می شناسم

که در اقیانوسی مسکن دارد و

دلش را در یک نیلبک چوبی

می نوازد،ارام ارام

پری کوچک غمگینی که شب از یک

بوسه می میرد و سحرگاه ازیک

بوسه به دنیا خواهد امد 

همیشه می خواستم بگویم...

چگونه تو و سکوت های غمناکت را ببینم و فریاد برنیاورم.نگاهت همان

تندیس سکوت و زیبایی است که دران سویش انبوه غمهایت تلاطم دارند.

کاش می دیدی،کاش فراسوی چشمانم را می دیدی،کاش صبا حدیث اشک

های شب مرا به تو می رساند.مهر سکوت را بشکن و

با من از راز نگاهت سخن بگو...